• ورود سرمایه های جدید و افزایش انعطاف و توان مالی شرکت؛

تسهیل و تسریع پیوستن شرکت به بازارهای سرمایه جهانی و کاهش نرخ هزینه سرمایه (Campbell,2002).

آیدین، ساییم و یالاما بررسی می‌کنند که آیا شرکت‌های ترکیه‌ای که دارای مالکیت خارجی هستند به گونه معنی‌داری بهتر از شرکت‌هایی که دارای مالکیت داخلی هستند عمل می‌کنند؟ در این پژوهش از آزمون تی و متغیرهای حاشیه سود عملیاتی شرکت‌ها، بازده دارایی‌ها، بازده حقوق صاحبان سهام و اطلاعات تمام شرکت‌های حاضر در بازار بورس استانبول برای سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴، استفاده شده است. نتایج آن ها نشان می‌دهد که شرکت‌های دارای مالکیت خارجی، از نظر بازده دارایی‌ها، بهتر از شرکت‌هایی که دارای مالکیت داخلی هستند عمل می‌کنند. شواهد این پژوهش، از این فرضیه که مشارکت مالکیت خارجی عملکرد شرکت را بهبود می‌بخشد، نیز حمایت می‌کند.

• فرضیه اکتساب نجات بخش^[۴۵]

این فرضیه که در چارچوب مبحث ادغام و اکتساب شرکت‌ها قابل طرح است در درجه اول به خرید و تملک سهام شرکت‌های ضعیف داخلی یک کشور توسط سرمایه‌گذاران خارجی می‌پردازد؛ پدیده‌ای که به دنبال بحران مالی۱۹۹۷ آسیا در بازارهای مالی کشورهای در حال توسعه بروز ‌کرده‌است(Na, 2002).

۲-۳-۹-رابطه ساختار مالکیت با کارایی بازار سرمایه

ساختار مالکیت از آن جهت با درجه کارایی بازار سرمایه ارتباط پیدا می‌کند که بالاتر بودن درجه کارایی بازار و افشای کامل، دقیق و به‌هنگام اطلاعات شرکت‌ها در بازار می‌تواند اثرات منفی ترکیب مالکیت را در مواردی مانند هزینه‌ نمایندگی، ما‌به‌التفاوت قیمت‌های پیشنهادی خرید و فروش و غیره کاهش دهد؛ به‌ویژه در حالتی که بحث بر سر مالکیت مدیران و مالکیت درونی یا سهامداری دارندگان اطلاعات نهانی و معاملات این گروه‌ها روی سهام شرکت باشد. اگر بنا به فرض بپذیریم که ‌بر اساس تئوری بازار کارآ قیمت‌های اوراق بهادار منعکس کننده تمام واقعیات شرکت و قیمتی واقعی است که اثر تمام اطلاعات مثبت و منفی شرکت را با خود دارد در این صورت ترکیب مالکیت حداقل تأثیرات منفی بالقوه را در قیمت سهام در بازار خواهد داشت. در چنین وضعیتی هیچ گروه از مالکان شرکت قدرت اثر‌گذاری و اعمال نفوذ در قیمت‌های بازار سهام شرکت را نخواهند داشت. به هر حال واقعیت این است که هیچ بازاری به طور کامل کارآ نیست و هر چه درجه ناکارآیی بیشتر باشد قدرت اعمال نفوذ سهام‌داران عمده، نهادی و داخلی بر تصمیمات شرکت و تأثیر‌گذاری آن ها در تعیین قیمت‌های سهام در بازار افزایش خواهد یافت (Pushner,1993).

۲-۳-۱۰- رابطه ترکیب مالکیت با نقدشوندگی بازار

نقدشوندگی به معنای توانایی خرید یا فروش یک دارایی موجود با هزینه‌ای پایین و بدون تأثیر قابل توجه بر روی قیمت ‌آن دارایی، می‌باشد. شیوه اصلی‌ای که از طریق آن بازارهای ثانویه به کاهش هزینه سرمایه کمک می‌کنند، ایجاد نقدشوندگی می‌باشد.

نقدشوندگی اوراق بهادار در بازار سرمایه یکی از مهمترین عوامل مؤثر بر کارکرد صحیح بازار است. نقدشوندگی موفقیت عرضه های اولیه را افزایش، فاصله بین قیمت‌های پیشنهادی خرید و فروش را کاهش و کشف قیمت را بهبود می‌بخشد، بازار سرمایه نقد کارایی اطلاعاتی و تخصیصی را ارتقا می‌دهد.

عامل مهمی که در تعیین نقدشوندگی یک دارایی اهمیت دارد اندازه بازار آن دارایی می‌باشد. اگر خریداران و فروشندگان بالقوه بسیاری برای یک دارایی مشخص وجود داشته باشد بازار آن دارایی دارای نقدشوندگی خواهد بود. قابل توجه است که تعداد فروشندگان و خریداران بالقوه سهام یک شرکت به شدت متأثر از میزان سهام شناور آزاد آن شرکت است.

سه چیز که در مدیریت سبد مورد توجه قرار می‌گیرد شامل ریسک و بازده و نقدشوندگی می‌باشد. ‌بر اساس تئوری تفکیک بازار سرمایه، سرمایه‌گذاران مختلف مجبورند با توجه به زمان‌بندی نیاز به نقدینگی، وجوه خود را در سرمایه‌گذاری‌هایی با قدرت نقدشوندگی مختلف سرمایه‌گذاری کنند این قابلیت به معنای فروش سریع اوراق بهادار و تبدیل به وجه نقد است و بدین معنا است که سهامدار در هر برهه از زمان توانایی دستیابی به نقدینگی را داشته باشد. سهام شناور کم ‌به این معنا است که سهم مذکور دارای ریسک نقدشوندگی بالایی است و لذا سرمایه‌گذاران برای سرمایه‌گذاری در این سهم بازده مورد انتظار بالاتری دارند. سهام شناور تقریب خوبی از عرضه واقعی سهام است. در پایین بودن عرضه سهام و یا به عبارتی شناوری کم وقتی که دسترسی به اطلاعات مربوط به سهم یا سهامی که درصد بالای آن سهام توسط سهام‌داران عمده محبوس می‌باشد، موجب افزایش نااطمینانی گردد که به طور بالقوه منتج به افت تقاضا می‌گردد اگر سهام شناور شرکتی بالا باشد، بازار سهم آن به طور بالقوه نقدتر و نوسانات قیمت آن پایین‌تر و در نتیجه ریسک سرمایه‌گذاری کمتر خواهد بود که موجب افزایش تقاضا می‌گردد.

سطح مالکیت سهام‌داران درونی یا داخل شرکت^[۴۶] بر نقدشوندگی سهام شرکت تأثیرگذار است. هنگامی که افراد داخل شرکت اعم از مدیران و کارکنان مالک سهام شرکت باشند معاملات آن ها قبل از تغییرات غیرعادی در قیمت سهام شرکت صورت می‌گیرد (.(seyhun, 1986 سرمایه‌گذاران نهادی نقش بسیار مهمی در نظارت بازی می‌کنند و معمولاً بین مالکیت نهادی^[۴۷] و نقدشوندگی سهام یک شرکت رابطه وجود دارد (Wahal, 1996). همچنین به‌واسطۀ تأثیر عملیات مبادله سهام توسط سرمایه‌گذاران نهادی بر قیمت سهام، ممکن است نقدشوندگی سهام به میزان قابل توجهی افزایش یابد (Vishny, 1992). بر پایه تئوری، بین نقدشوندگی بازار سهام^[۴۸] و مالکیت سهام‌داران داخل شرکت رابطه منفی وجود دارد. چنین استدلال می‌شود که مزایای مالکیت بالاتر^[۴۹] در شرکت‌هایی بیشتر است که پتانسیل سود عملیات مدیران کمتر قابل مشاهده باشد و شرکت‌هایی که با یک محیط نامطمئن مواجه هستند از مالکیت سهام‌داران داخلی بالاتری برخوردارند. از آنجا که سطح عدم تقارن اطلاعاتی^[۵۰] مربوط به ارزش یک شرکت تابعی از این عدم اطمینان است لذا نوعی رابطه بین بخشی مثبت^[۵۱] بین عدم تقارن اطلاعاتی و مالکیت سهام‌داران داخلی را بیان می‌کند. همچنین، سطوح بالای عدم تقارن اطلاعاتی منجر به ما‌به‌التفاوت بیشتر قیمت‌های پیشنهادی خرید و فروش^[۵۲] خواهد شد. سطوح بالای مالکیت سهام‌داران داخلی نیز ممکن است با احتمال بیشتر معاملات دارندگان اطلاعات نهانی^[۵۳] همراه باشد (Denis & Denis, 1994).

ساختار مالکیت با ما‌به‌التفاوت قیمت‌های پیشنهادی خرید و فروش^[۵۴] ارتباط دارد. سارین و دیگران در بررسی خود دریافتند که چنانچه بخشی از سهام شرکت در اختیار افراد داخل شرکت قرار داشته باشد این مابه‌التفاوت افزایش می‌یابد. ‌بر اساس نتایج این تحقیق، به ازای هر ۱% افزایش در مالکیت سهام‌داران خرد داخل شرکت^[۵۵]، ما‌به‌التفاوت قیمت‌های پیشنهادی خرید و فروش معادل ۴% افزایش می‌یابد. همچنین آنان دریافتند که رابطه مثبتی بین مالکیت سرمایه‌گذاران نهادی و ما‌به‌التفاوت قیمت‌های پیشنهادی خرید و فروش وجود دارد به نحوی که به ازای هر ۱% افزایش در مالکیت سهام‌داران نهادی، مابه‌التفاوت‌ها به میزان ۶% افزایش می‌یابند.

بهرامیان(۱۳۸۵) دقت پیش‌بینی سود هر سهم شرکت هایی را که برای اولین بار سهامشان در بورس اوراق بهادار عرضه عمومی می‌گردد. و شرکت هایی که در بورس اوراق بهادار افزایش سرمایه می‌دهند، را ارزیابی کرد. نتایج این تحقیق را برای دوره زمانی ۱۳۸۱-۱۳۷۹ شامل ۸۱ شرکت نشان داد؛ خطای پیش‌بینی سود با دوره پیش‌بینی و نوسانات شاخص کل بورس رابطه مستقیمی دارد و ‌در مورد ارتباط با اندازه شرکت، عمر شرکت، درجه اهرم مالی،اظهار نظر حسابرس و طبقه صنعت رابطه معنی داری دیده نشد.

مشایخ و شاهرخی(۱۳۸۶) اظهار کردند که بین اشتباه پیش‌بینی مدیران و اشتباه پیش‌بینی بر اساس گام تصادفی تفاوت معناداری وجود دارد.به علاوه مقایسه اختلاف میانگین های دو مدل بیانگر دقت بالاتر پیش‌بینی مدیران نسبت به پیش‌بینی بر اساس گام تصادفی می‌باشد.به علاوه نتایج آزمون سایر فرضیات تحقیق نشان می‌دهد؛ پیش‌بینی های مدیران دارای انحراف خوش بینانه می‌باشد و دقت پیش‌بینی با توجه به اندازه شرکت،‌سود ده یا زیان ده بودن شرکت و نوع صنعت متفاوت می‌باشد.

نمازی (۱۳۸۶) با بهره گرفتن از یک نمونه ۷۷ تایی از شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در طی دوره زمانی ۱۳۸۳-۱۳۷۹، نتایج به دست آمده نشان داد که بین رشد سود،رشد فروش،رشد دارایی ها،سود پیش‌بینی شده در گذشته،اهرم مالی،قیمت سهام و دقت پیش‌بینی سود، رابطه وجود دارد؛ اما بین سود سهام پرداختی و اندازه شرکت با دقت پیش‌بینی سود، رابطه ای نیست.همچنین نتایج مدل رگرسیون چند گانه نشان داد که بین رشد سود و اهرم مالی با دقت پیش‌بینی سود، رابطه وجود دارد.

رحمانی نصرآبادی ( ۱۳۸۷ ) تأثیر عوامل اندازه، عمر، دوره پیش‌بینی، اهرم مالی، دفعات تجدیدنظر، گزارش حسابرس، تالار شرکت و نوع صنعت را بررسی نمود. نتایج بیانگر رابطه منفی بین دوره پیش‌بینی، اهرم مالی و عمر شرکت با دقت پیش‌بینی است و وجود رابطه بین گزارش حسابرس با دقت پیش‌بینی را تأیید می کند. در سایر موارد رابطۀ معنی داری بین متغیرهای بررسی شده با دقت پیش‌بینی، یافت نشد

نتایج تحقیق اکبری ( ۱۳۸۷ ) نشان می‌دهد که اعلام خبر منفی(سود پیش‌بینی شده کمتر از گذشته) نسبت به خبر مثبت واکنش بیشتری در قیمت سهام ایجادمی نماید. اندازه شرکت ها در میزان باور و قبول سود پیش‌بینی شده نزد سرمایه گذاران دارای تأثیر بیشتری است.

کرمی( ۱۳۸۷) بیان داشت که تعداد مالکیت نهادی سبب ارتقای محتوای اطلاعاتی سود شرکت نمی شود و ممکن است آن را تنزل نیز ببخشد، حال آن که سطح مالکیت نهادی محتوای اطلاعاتی سود را کاهش نمی دهد بلکه امکان دارد سبب افزایش آن نیز بشود.

عزیزخانی(۱۳۹۱) به بررسی چگونگی تاثیر طول دوره تصدی حسابرسی بر قابلیت پیش‌بینی سود حسابداری با تأکید برمیزان دقت(سطح خطا) سود پیش‌بینی شده مدیریت پرداخت.با بهره گرفتن از داده های شرکت های پذیرفته شده در بورس و اوراق بهادار تهران ،نتایج پژوهش نشان می‌دهد، در سال های اولیه دوره تصدی حسابرسی، میزان دقت سودهای پیش‌بینی شده مدیریت افزایش( خطای پیش‌بینی کمتر) و پس از آن کاهش( خطای پیش‌بینی افزایش) می‌یابد.این نتایج با فرضیه”تخصص حسابرس” که گویای افزایش کیفیت حسابرسی در سال های اولیه دوره تصدی به دلیل افزایش شناخت حسابرس از صاحبکار و فرضیه”استقلا حسابرس” که گویای کاهش در کیفیت حسابرسی در سال های بعدی طول دوره تصدی است، مطابقت دارد.

نتایج تحقیق غلامعلی پور(۱۳۹۱) حاکی از تاثیر گذاری پیش‌بینی های ارائه شده (دارای خبر مثبت یا منفی) بر قیمت سهام می‌باشد، به نحوی که علاوه بر تغییرات سود پیش‌بینی شده سال آتی نسبت به آخرین پیش‌بینی سود سال جاری، دقت پیش‌بینی های ارائه شده برای سال جاری نیز با بازده هفت روزه حوالی زمان ارائۀ پیش‌بینی سال آتی رابطه دارد. سرمایه گذاران به پیش‌بینی های جدید آن گروه از شرکت هایی که در دو دوره اخیر پیش‌بینی های آن ها محقق شده است واکنش بیشتری نشان می‌دهند. علاوه بر این نتایج تحقیق نشان می‌دهد مدیرانی که در دوره جاری بازده دارایی های بالایی داشته اند، با فرض تکرار این عملکرد، برای دوره بعد پیش‌بینی های خوش بینانه ارائه می‌کنند. در نهایت بررسی عوامل مؤثر بر خطای پیش‌بینی سال آتی نشان دهنده رابطۀ مثبت بین متغیرهای سطح اقلام تعهدی سرمایه در گردش و خطای آخرین پیش‌بینی سال جاری با خطای پیش‌بینی سال آتی و رابطۀ منفی بین درصد سرمایه گذاران نهادی با خطای پیش‌بینی سال آتی می‌باشد. خلاصه ای از پیشینه تحقیق در جدولی به شرح ذیل آورده شده است.

جدول(۲- ۱ ) : اطلاعات پیشینه تحقیق

نتایج تحقیق

عنوان تحقیق

نام محقق و سال انجام تحقیق

ردیف

قیمت سهام با تغییرات سود پیش‌بینی شده رابطه مستقیم دارد.

تحلیل تغییرات سود.پیش‌بینی و قیمت سهام

نایدر هوفر وریگان، ۱۹۷۲

۱

پیش‌بینی های مدیریت آگاهانه کمتر از واقع ارائه می شود.

دقت پیش بنی سود شرکت

دو و وب، ۱۹۷۲

۲

دوره پیش‌بینی ارتباط معنادار و منفی با خطای پیش‌بینی دارد.

شواهدی در ارتباط با دقت پیش‌بینی سود در انگلیس

فریز و هایس، ۱۹۷۷

۳

پیش‌بینی مدیران نسبت به تحلیل گران از دقت بیشتری برخوردار است، اما تفاوت آن ها با اهمیت نیست.

دقت پیش‌بینی انجام شده توسط مدیر و تحلیل گران مالی

رونالد، ۱۹۷۸

۴

پیش‌بینی سود توسط مدیران، به طور متوسط حاوی اطلاعاتی در ارتباط با ارزشیابی اوراق بهادار و در نتیجه تصمیمات سرمایه گذاران است.

بررسی افشای نقد شوندگی پیش‌بینی سود

پنمن، ۱۹۸۰

۵

مدیران از طریق ارائه پیش‌بینی سعی می‌کنند با بهره گرفتن از اطلاعات انتشار نیافته، انتظارات بازار را به سمت باورهای خود نسبت به سودهای آتی سوق دهند.

پیش‌بینی سود توسط مدیر و تعدیل انتظارات بازار

آجینکیا و همکاران، ۱۹۸۴

۶

میانگین خطای مطلق پیش‌بینی حدود ۸۸ درصد است که بیانگر خوش بینی مدیران در پیش‌بینی ها و گزارش بیشتر از واقع آن ها‌ است.

دقت پیش‌بینی سود شرکت های کانادایی

پدول، ۱۹۹۴

۷

اندازه بازنگری در پیش‌بینی تحلیل گران، در اثر ارائه پیش‌بینی های مدیران، تابعی از دقت پیش‌بینی های قبلی مدیران است.

ارتباط بین پیش‌بینی سود انجام شده در گذشته توسط مدیر و پاسخ تحلیل گر به پیش‌بینی جاری انجام شده توسط مدیر

ویلیامز، ۱۹۹۶

۸

در برخی شرایط، منافع مدیران ممکن است در جهت افشای اطلاعاتی باشد که قیمت سهام را در جهت منفی و به منظور کاهش، تحت تأثیر قرار دهد.

پاداش اختیار خرید سهام مدیر و زمان بندی افشای اختیاری شرکت

آبودی و کازنیک، ۲۰۰۰

۹

در میان نخستین کسانی که شواهد حاکی از اختلاف بین کارکرد دو ‌نیم‌کره مغزی را یافتند پزشک ناشناخته ای بود به اسم مارک دکس^[۹۰]،وی در سال ۱۸۳۶ گزارش کرد که از دست دادن توانایی سخن گفتن از صدمه رسیدن به ‌نیم‌کره چپ مغز ناشی می شود نه ‌نیم‌کره راست. ۲۵ سال بعد پزشک سرشناس،بروکا^[۹۱] همان مشاهدات را گزارش کرد وی ناحیه سخن گفتن در کرتکس سمت چپ را ناحیه بروکا نامید.

این یافته که ناحیه سخن گفتن در ‌نیم‌کره چپ وجود دارد نه در ‌نیم‌کره راست،نخستین دلیل علمی را برای نامتقارن بودن دو ‌نیم‌کره مغز از لحاظ کارکردی فراهم آورد(هرگنهان،۱۹۹۷؛ ترجمه سیف،۱۳۷۷).

از آنجا که هیچ چیز به اهمیت زمان در نتیجه صدمه وارد شدن به ‌نیم‌کره راست مغز اتفاق نیفتاده بود مدت‌ها چنین تصور می شد که ‌نیم‌کره راست به اندازه ‌نیم‌کره چپ اهمیت ندارد از این رو ‌نیم‌کره چپ را ‌نیم‌کره غالب یا برتر می نامیدند،اما این اواخر شواهدی گردآوری شده که تصور قبلی مربوط به نقش ‌نیم‌کره راست مغز را از بنیاد تغییر داده است .

در۱۹۶۲یک رشته گزارش توسطکسانی چون مونتکسل^[۹۲]،گشوینگ^[۹۳]،کاپلان^[۹۴]،اسپری^[۹۵]،گازانیگا^[۹۶] نشان دادند که ‌نیم‌کره راست نه تنها به اهمیت ‌نیم‌کره چپ است بلکه از جهت پاره ای کارکردهای غیر کلامی عملاً از ‌نیم‌کره چپ برتر است .

‌نیم‌کره چپ عمدتاًً مسئول فرایندهای تحلیلی به ویژه تولید و درک زبان است و چنین به نظر می‌رسد که این ‌نیم‌کره درون داد را به یک حالت زنجیره ای پردازش می‌کند،به نظر می‌رسد که ‌نیم‌کره راست مسئول پاره ای مهارت‌های فضایی،توانایی موسیقیایی است و اطلاعات را همزمان و کلی پردازش می‌کند.

افسانه دو مغز از یک استدلال غلط سر برآورده است،یعنی چون دو ‌نیم‌کره برای کارهای متفاوتی تخصص یافته اند،هر یک از آن ها به عنوان یک مغز مستقل عمل می‌کنند اما در واقع درست عکس این صادق است. از آن جا که نواحی مختلفی در مغز وجود دارند باید فعالیتشان در هم ادغام شود. در واقع همین ادغام فعالیت هاست که به رفتارها و فرایندهای ذهنی بیشتر و متفاوت تر از رفتارها و فرایندهای حاصل از هر یک از آن نواحی منجر می شود …. افراد بهنجار دارای یک مغز با شکوه دو قسمتی اند که هر قسمت آن فعالیت های تخصص یافته خود را به کار می‌گیرد(لوی^[۹۷]،۱۹۸۵؛ نقل از فردوسی،۱۳۸۰).

تمامی دانش را نمی توان با کلمات بیان کرد،با وجود این آموزش و پرورش ما منحصراًً بر شکل های کتبی و شفاهی کلمات مبتنی است….. مدارس ما آموزش و پرورش متناسب با قوای ذهنی چپ ما را ارائه می‌دهند و زمان آن فرا رسیده است که در این زمینه تعادلی برقرار گردد(ارنستاین،۱۹۷۸).

طبق گزارشات هریس^[۹۸]،هرملین^[۹۹] و اوکانر^[۱۰۰](۱۹۷۱)نابینایان خط بریل را با دست چپ به راحتی می خوانند شاید حروف بریل ماهیتاً از نظر فضایی پیچیده تر از حروف معمولی هستند. ‌بنابرین‏ شاید از این طریق بتوان برتری ‌نیم‌کره راست را توجیه کرد. در هر صورت تقریباً نابینایان در خواندن خط بریل با دست چپ مهارت بیشتری دارند و این نشان می‌دهد که ‌نیم‌کره راست درگیر ادراک لمسی است(پاچینو،۱۹۹۳ ؛ نقل ازتوحیدی اقدم،۱۳۷۶).

آزمون های تشابهات کلامی جریان گردش خون بیشتری را در ‌نیم‌کره چپ ایجاد می‌کنند در حالی که تکالیف ادراکی(تکمیل تصاویر،تشخیص موقعیت خط و چرخش ضمنی اشکال)جریان گردش خون بیشتری را در ‌نیم‌کره راست به وجود می آورند.

این درست است که هر قسمت از مغز(چپ و راست)مسئول نوعی مهارت است اما برای معلم ها و درمانگران بسیار معقول تر و منطقی تر است که به مغز به عنوان پدیده کلی بنگرند چرا که در بسیاری از تحقیقات که بر روی مغزهای آسیب دیده انجام گردیده مشخص شده است که بعد از ایجاد آسیب در طرفی از مغز،طرف دیگر به مرور کمبود حاصل از آن آسیب دیدگی را جبران می‌کند(گابریل^[۱۰۱]،۱۹۹۹).

۲-۲۳ .موسیقی چیست؟

می توان موسیقی را علم گفت،زیرا عنصر اصلی موسیقی یعنی صوت و زیر بمی اصوات در اثر نسبت های ریاضی پیدا می شود و از طرف دیگر چون تمام قواعد موسیقی مانند ریاضی،مسلم و بدون تغییر نیست و ذوق و قریحه سازنده و نوازنده هم در آن دخالت تام دارد،پس می توان آن را هنر نامید. یعنی موسیقی دارای دو جنبه علمی و هنری است(فردوسی،۱۳۸۰).

در زمینه روانشناسی موسیقی پژوهش های بسیاری انجام گردیده است که شامل پژوهش ها،ارزیابی های عصب شناسی و فیزیولوژیک بنیادی زیستی،درک موسیقی مطالعات سو برتری ‌نیم‌کره ای،مطالعات مربوط به شنوایی و مطالعات روانی – فیزیکی مکانیزم های ادراک شنوایی،مطالعات روانشناسی شناختی،تحلیل‌های تظاهرات شنوایی و رمزگردانی آن،درک ملودیک و اجرای ماهرانه موسیقیایی،ارزیابی روانشناسی اجتماعی،جنبه‌های زیبایی شناختی و عاطفی گوش دادن به موسیقی،تحلیل رفتاری یادگیری موسیقی و مطالعات کاربردی این حوزه ها در درمان،آموزش،صنعت و غیره می شود.(هارگریوز،۱۹۸۶؛ نقل ازانصاری مقدم،۱۳۷۲).

احساس زیبایی شناختی یا شناخت زیبایی که نتیجه حالت خاصی از زندگی است،نقطه مرکزی هنرها از جمله موسیقی است که وجه تمایز هنر از زندگی به شمار می رود(انصاری مقدم،۱۳۷۲).

موسیقی مبین و موجود احساسات است. موسیقی بخش طبیعی و زاده صوت و از نیازمندی‌های نخستین بشر به شمار می رود. موسیقی فن تجسم عواطف است و مانند شعر از طبیعت تقلید می‌کند،موسیقی زبان حال روح بشری است و هیجاناتی را که کلام قادر به تعبیر آن نیست بدان وسیله می توان تشریح کرد. موسیقی زبانی بین‌المللی به منظور ابراز آرزوها،انتظارات و عواطف و احساسات است و برای هر ملتی متناسب خصوصیات ملی امتیازات معینی دارد(روشن روان،۱۳۷۸).

موسیقی به عنوان یک هنر فطری اولین هنر شناخته شده و بشری و خاستگاه اولیه هنرهای دیگر است. انسان اولیه پیش از آنکه زبان اختراع شود تا از طریق آن بتواند با هم نوع خود ارتباط برقرار کند از طریق موسیقی این عمل را انجام می داده است. ‌به این ترتیب موسیقی اولین وسیله بیان و ارتباط نیز بوده است. سومریان پنج هزار سال قبل از میلاد قواعد موسیقی خود را تئوریزه و مدون کرده بودند و با در اختیار داشتن سازهای متنوع،انواع موسیقی را تولید و اجرا می‌کردند. یونانیان حدوداً نه قرن قبل از میلاد تمامی اصول و قواعد موسیقی خود را مدون و مکتوب کرده و برای هر گروه سنی سازهای ویژه و نوعی خاص از موسیقی را جایز می شمردند. در یونان باستان موسیقی به عنوان یک علم و هنر مقدس و متعالی شناخته می شد،که باعث رشد ذهنی،تقویت حافظه،تزکیه نفس،رشد خصلت های پاک انسانی،سلامت نفس و درک جهان هستی می شود. از این رو در فلسفه یونانی آمده است که برای تربیت شخصی سالم و مبتکر و جامعه ای عاری از بدی ها و زشتی ها باید کودکان را از سنین کم با موسیقی و ژیمناستیک آشنا کرد و در چین باستان معتقد بودند که موسیقی انسان را با نظم و محاسبات ریاضی آشنا کرده رابطه دقیق و در میان اجزاء یک پدیده بزرگ را بدرستی قابل درک می‌کند(روشن روان،۱۳۷۸).

این گونه دخترها، همچنین از محبوبیت کمتری در نظر همسالانشان برخوردار هستند. به علاوه به نظر می‎رسد، عزت نفس دخترهای جذاب بیشتر از دخترهائی که کمتر جذاب هستند تحت تأثیر تغییرات منفی وابسته به بلوغ قرار دارد. محققین معتقدند این امر بدین دلیل است که خود پنداره ی دخترهای جذاب ارتباط بیشتری با ظاهر جسمانی خوب آن ها دارد. به طور کلی برای دخترها جامعه به صراحت این پیام را بیان می‌کند که در واقع مطالعه ‌در مورد ‌گروه‌های همسالان نوجوان نشان می‌دهد که برای دخترها محبوبیت ” زیبا باشد” ارتباط محکمی با جذابیت جسمانی دارد. اما در جریان ارزیابی مشکلات مربوط به تصویر بدنی با توجه به جذابیت های جسمانی باید دو عامل را در نظر بگیریم که عبارتند از :

۱-ظاهر واقعی فرد؛

۲-معیارهای فرد ‌در مورد وضعیت ظاهری اش (پوپ و همکاران، ۱۹۸۸).

تصویر بدنی پدیده ای عینی نیست بلکه تجربه ی ذهنی فرد و ارزیابی او از بدنش می‌باشد. البته در عین حال به همان اندازه نیز، خصوصیات فیزیکی واقعی بدن فرد در تصویر بدنی او دخیل می‌باشد. در واقع هم تجربه ی ذهنی فرد که همان معیارهای فرد را ‌در مورد وضعیت ظاهری اش در بر دارد و هم خصوصیات فیزیکی واقعی برای دستیابی به درکی از تصویر بدنی مهم هستند. تصویر بدنی و هویت نقش جنسی از خانواده تأثیر می پذیرد. این تأثیر بر اساس واکنشی است که والدین به خود ارزیابی دختر نوجوانشان نشان می‌دهند و نیز بر اساس شرایطی که خانواده ها دخترانشان را ارزیابی می‌کنند. آن ها این تأثیر را توسط ایجاد ملاک های بیرونی مهم، برای دخترانشان اعمال می‌کنند و این ارزیابی لزوماًً شامل ارزیابی ‌در مورد کفایت فیزیکی آن ها‌ است (فیشر، ۱۹۸۶). به خصوص ادبیات پژوهشی ‌در مورد تحول نوجوان به طور یکپارچه ای اهمیت ارتباط مادر و دختر را در تحول هویت دختران، در محدوده ی هویت نقش جنسی مطرح می‌کند. به نظر می‌رسد که مادران در انتقال از دوره ی دختری به زنانگی، برای دخترانشان، نقش یک الگو را بازی می‌کنند که منابع اطلاعاتی مهمی برای آن ها هستند و آن ها را راهنمائی می‌کنند. اطلاعاتی ‌در مورد اینکه آن ها زن هستند و اینکه آن ها باید چگونه احساس کنند، رفتار کنند و همچنین اینکه آن ها باید چگونه بدنشان را بسنجند. جالب است که این نشانه وجود دارد که ادراک مادران ‌در مورد زنانگی شان با خود ادراکی دخترانشان ‌در مورد زنانگی مرتبط است (جکسون و همکاران، ۱۹۹۹).

دختران تمایل دارند که ‌در مورد تغییرات بدنی شان و ‌در مورد قاعدگی شان، از مادران شان اطلاعات دریافت کنند. ‌بنابرین‏ هنگامی که در این برهه ی زمانی، رابطه ی مادر – دختر آسیب می بیند، دختران تغییرات بدنی را به طور منفی تجربه می‌کنند. ‌بنابرین‏ مادران موظفند برای کمک به دخترانشان به خاطر مقابله و سازگاری با این تغییرات راهنمائی یابند و همزمان تغییرات را به طور اساسی در ارتباطاتشان با دخترانشان به بحث بگذارند (جکسون، ۱۹۹۹).

چاقی

چاقی به زیادی چربی بدن اشاره دارد به گونه ای که خطر ابتلا به بیماری های پزشکی را نزد فرد افزایش می‌دهد. اضافه وزن یا وزن اضافه بر وزن استاندارد، اگرچه معمولاً به عنوان شاخصی از چاقی به کار بسته می شود اما همیشه ممکن است بازتابی از فربهی (تجمع چربی در بدن) نباشد (مارکوس، لوین، کلارچین، ۲۰۰۳) چاقی بیش از حد، به ویژه در ناحیه ی شکم، با افزایش خطر سلامتی به شدت همبستگی دارد. تعریف چاقی موضوع بررسی های زیادی بوده است. روشی که به طور گسترده برای تعریف چاقی پذیرفته می‌باشد، محاسبه ی شاخص توده ی بدن (نمایه توده بدنی) که عبارت است از تقسیم وزن بدن بر حسب کیلوگرم بر مجذور قد بر حسب متر (صادقی، ۱۳۸۷).

جدول ۲-۱ نظام طبقه بندی WHO از اضافه وزن و چاقی بر پایه ی شاخص توده ی بدن

تشخیص چاقی

در حالی که چاقی ممکن است با اشکال مختلف آسیب شناسی روانی همراه شود، عموماً پذیرفته شده است که افراد چاق به عنوان یک گروه در زمینه ی میزان سازگاری روان شناختی و شخصیتی از افراد با وزن طبیعی متفاوت نیستند. بدین سان، چاقی نمی تواند دارای ماهیت روان آسیب شناختی باشد و به همین جهت از نظام های طبقه بندی روان پزشکی همچون DSM حذف شده است. متأسفانه، مثل اختلال های آشکار بیمارگون بی اشتهایی و پراشتهایی عصبی و با این استدلال که هر سوی آن ها به طبقه ی واحدی تعلق دارند، عنوان متداول اختلال های خوردن پیشنهاد گردید. ولی در واقع روشن نیست که افراد چاق در مقایسه با افراد با وزن بهنجار به طرز متفاوتی غذا می خورند. در اقلیتی که به طرز متفاوتی غذا می خورند (پر خوری افراطی چاق) اغلب نشانه شناسی روانی معنی داری نشان داده شده است. اگرچه هنوز در این باره که آیا این زیرگروه سزاوار یک برچسب جداگانه ی روان پزشکی می‌باشد یا نه اختلاف نظرهائی وجود دارد، با وجود این، وصف قطعاً نامناسب است (صادقی، ۱۳۸۷).

عامل چاقی

برخی افراد ممکن است از راه عوامل ژنتیک، که تنظیم وزن بدن را با جذب مصرف و ذخیره سازی انرژی بدن کنترل می‌کند مستعد چاقی شوند. یکی از نخستین نارسائی های همبسته با چاقی، کشف ژن چاقی و پروتئین تولیدی آن یعنی لپتین بود. لپتین یک هورمون تولید شده به وسیله ی یاخته های چربی، تنظیم هیپوتلاموسی خوردن کالری و مصرف انرژی را زیر نفوذ خود می‌گیرد. موش های آزمایشگاهی که به علت یک نارسائی ژنتیکی نتوانستند لپتین تولید کنند در نتیجه ی انرژی دریافتی بیش از حد و نافعالی جسمی چاق شدند.

به علاوه، به کار بستن ترکیب دوباره ی لپتین^[۱۰۰] در چنین حیواناتی غذای دریافتی را کاهش و فعالیت جنسی را افزایش می‌دهد و از وزن بدن می کاهد. هرچند در انسان ها تنها درصد خیلی کوچکی از افراد چاق نارسائی لپتین دارند و کارآزمائی های ترکیب دوباره ی لپتین، به عنوان درمانی برای چاقی، به نتایج نسبتاً ناامید کننده ای انجامیده است.

معلوم شده است که نارسائی چندین ژن متعدد دیگر نیز در چاقی حیوانات نقش دارد. هرچند به نظر می‎رسد که تنها یکی از این جهش ها، یک عامل تأثیرگذار بر چاقی انسان باشد و کمتر از ۴/۰ درصد افرادی که به طور موضعی چاق هستند را تحت تأثیر قرار دهد. از این گذشته، چون ژنوم انسان در طی بیست سال گذشته تغییر نیافته است، عوامل ژنتیک به تنهائی نمی تواند از عهده ی توضیح افزایش اخیر در شیوع چاقی برآید. به علاوه، تغییرات محیطی که در نافعالی جسمی و مصرف رژیم غذائی متراکم از انرژی نقش دارند نیز علل بنیادین همه گیری حال حاضر چاقی به شمار می‌آیند. در کشورهای صنعتی افراد در معرض محیطی قرار می گیرند که مصرف بیش از حد غذاهای متراکم از انرژی و فقیر به لحاظ غذائی را افزایش می‌دهد. اقلام غذائی خوشمزه، ارزان قیمت و پر کالری نه تنها در رستوران های با غذاهای حاضری (فست فود)، بلکه همچنین در فروشگاه ها، محوطه های غذا، ماشین های فروشی سکه ای، و حتی ایستگاه‎های خدماتی ۲۴ ساعته به آسانی قابل دسترسی هستند. افرادی که وعده های غذائی بیشتری را در خارج از منزل می خورند و در حال انجام چنین کاری هستند پرس های بزرگ تری از غذا را مصرف می‎کنند. (صادقی، ۱۳۸۷).

برای مثال، در اوایل دهه ی ۱۹۷۰ تقریباً ۲۰ % ارزش دلاری غذای اعضای خانواده صرف غذای خارج از منزل شد، در حالی که تا سال ۱۹۹۵ این مبلغ تا ۴۰ % به دو برابر رسید. خوردن دور از منزل، به ویژه خوردن در رستوران های فست فود با چربی و کالری دریافتی بیشتری همراه است.

بند سوم: مسئولیت مدنی راننده

نظر دیگری که در این مورد داده شده است ‌به این صورت بیان شده است:

در قوانین جزا مسئولیت کیفرى بر عهده (راننده) است و در مواردى که این واژه صدق نکند، عنوان (متصدى) به کار مى رود. از این رو، این دو عنوان گاهى با هم به کار رفته اند،که این نشان دهنده آن است که هر یک از این دو، مفهومى مستقل است. در مبانى فقهى، آیات و روایات نیز راننده و متصدى، مسئول شناخته شده اند و واژه هاى (راکب)، (قائد) و (سائق) به کار رفته و بر مسئولیت آن ها تأکید شده است.

از جمله این آیات است: «کل نفس بما کسبت رهینه»^۲، «و لا تزر وازره وزر أخرى»^۳، «ولا تکسب کل نفس الا علیها»^۴. در این زمینه مى توان ‌به این دو روایت نیز اشاره داشت: ۱) عن أبى عبدالله(ع) أنه قال: «بهیمه الأنعام لایغرم أهلها شیئا ما دامت مرسله»^۵. ۲) عن أبى عبدالله(ع): «أنه

­——————————–

۱٫محمدی،محمدمهدی،همان،ص۹۲

۲٫ سوره مدثر، آیه ۳۸٫

۳٫ سوره فاطر، آیه ۱۸٫

۴٫ سوره انعام، آیه ۱۶۸٫

۵٫ وسایل الشیعه، ج ۱۹/۱۸۴ ، حدیث ۳۵۵۲۵٫

ضمن القائد والسائق والراکب». افزون بر این ها، عرف،عقل و نظام اخلاقى نیز راننده را مسئول کیفرى و مدنى مى دانند.

مقررات دیگری در حقوق ایران از جمله در قانون مجازات اسلامی وجود دارد که ناظر به مسئولیت راننده است. می‌دانیم که الزاماًً همواره راننده، مالک وسیله نقلیه نیست اما همیشه راننده در تصادف دخالت دارد. قانون مجازات اسلامی در حادثه تصادم، از راننده صحبت می‌کند. ‌در مورد حادثه تصادم، ماده ۳۳۶ قانون مجازات اسلامی مقرر می‌دارد: «هرگاه بر اثر برخورد دو سوار، وسیله نقلیه آن ها مانند اتومبیل خسارت ببیند، در صورتی که تصادم و برخورد به هر دو نسبت داده شود و هر دو مقصر باشند، یا هیچ یک مقصر نباشند، هر کدام نصف خسارت وسیله نقلیه دیگری را ضامن خواهد بود. خواه آن دو وسیله از یک نوع باشند یا نباشند و خواه میزان تقصیر آن ها مساوی باشد یا متفاوت و اگر یکی از آن ها مقصر باشد، فقط مقصر ضامن است».

در این مورد باید به نکات زیر توجه کرد:

۱) قانون مجازات اسلامی در صدد بیان مجازات شخص متخلف است و جبران خسارت را به عنوان مجازات بر شخص مجرم که الزاماًً راننده است، تحمیل می‌کند، ‌بنابرین‏ ماده ۳۳۶ قانون مجازات اسلامی ناظر به مسئولیت نهایی بر مبنای اتلاف است و به همین جهت بدون توجه به تقصیر طرفین، منحصراًً در مقام بیان مسئولیت راننده، به عنوان مباشر ضرر بوده است.

۲) قانون مجازات اسلامی خسارات ناشی از تصادم همه انواع وسایل نقلیه را بیان می‌کند، اما قانون بیمه اجباری ناظر به خسارات ناشی از وسایل نقلیه موتوری زمینی است و چون از این حیث، نسبت به قانون مجازات، قانون خاص محسوب می‌شود، باید آن را ‌در مورد خاص خود اجرا نمود.

‌بنابرین‏ هرگاه دو وسیله نقلیه غیر موتوری با یکدیگر تصادم کنند مسلماًً قانون بیمه اجباری حاکم نخواهد بود اما در خصوص وسایل نقلیه موتوری صرف نظر از مسئولیت شخصی راننده، به موجب ق.ب.ا.م. خسارت می‌تواند به دارنده (مالک،راننده)تحمیل ‌شود.

۳) هر چند قانون مجازات اسلامی در مقام بیان مسئولیت راننده است، اما نهایتاًً تقصیر راننده در تعیین طرفی که باید خسارت را بپردازد مؤثر است. در این صورت به موجب قانون بیمه اجباری، خسارت از بیمه‌گر اتومبیلی دریافت می‌شود که راننده آن مقصر بوده است. ‌به این ترتیب مسئولیت بر مالک وسیله نقلیه تحمیل می‌شود (خسارت از شرکت بیمه دریافت می‌شود و حق بیمه را مالک وسیله نقلیه می‌پردازد). اما هر گاه مالک وسیله نقلیه، وسیله خود را بیمه نکرده باشد و راننده در حادثه تصادف مقصر شناخته شود، زیان دیده ناگزیر از طرح دعوی علیه مالک یا راننده است و به استناد مسئولیت مقرر در قانون بیمه اجباری، که در هر حال دارنده را مسئول می‌شناسد، می‌تواند خسارات خود را از دارنده دریافت کند.

همچنین می‌تواند به استناد قانون مجازات اسلامی علیه راننده اعلام شکایت نماید. اما مالکی که راننده وسیله نقلیه او مقصر بوده و ناگزیر از پرداخت خسارت شده است، می‌تواند به راننده مقصر مراجعه کند و آنچه را به زیان دیده پرداخته، از او مطالبه کند و این همان مسئولیت نهایی است که گفتیم بر عهده راننده است.

از سوی دیگر شرکت بیمه که به زیان دیده خسارت پرداخته، می‌تواند به راننده مقصر مراجعه نماید و هر گاه هیچ یک از دو راننده وسایل نقلیه‌ای که با هم تصادم کرده مقصر نباشند، هر یک نیمی از خسارت طرف دیگر را می‌پردازد. این مسئولیت که مبتنی بر اتلاف است، ناظر به مباشر ضرر می‌باشد و ‌به این علت بدون توجه به تقصیر، هر دو طرف را مسئول می‌شناسد و از این حیث به مقررات قانون بیمه اجباری نزدیک است.

اما این نظریه نیز از انتقاد حقوق ‌دانان در امان نمانده است همچنان که برخی از حقوق ‌دانان عقیده دارند، هنگامی که راننده دو وسیله نقلیه یا یکی از ایشان مقصر باشد،^[۳۶] اثبات این تقصیر سبب نمی‌شود قانون بیمه اجباری، کارایی خود را از دست بدهد. بلکه اثبات تقصیر نشان می‌دهد که حادثه دو مسئول دارد: مالک و راننده مقصر، به عبارت دیگر در حوادث ناشی از تصادم دو وسیله نقلیه، تقصیر راننده نشان می‌دهد که می‌توان از مسئولیت مقرر در قانون بیمه اجباری، علیه مالک استفاده کرد.

‌بنابرین‏ هرگاه خسارت، ناشی از تصادم دو وسیله نقلیه موتوری زمینی باشد، مالک وسیله نقلیه‌ای که راننده آن به موجب ماده ۳۳۶ قانون مجازات اسلامی مقصر شناخته شده، مسئول جبران خسارت خواهد بود. اعم از اینکه راننده مالک باشد یا نباشد. بدیهی است هر گاه عمل راننده جرم باشد و مجازات تعزیری دربرداشته باشد، این مجازات بر راننده تحمیل می‌شود (ماده ۷۱۴ قانون تعزیزات)؛ بند ۵ ماده ۴ (ق.ب.ا. م.) نیز خسارات ناشی از محکومیت جزایی و پرداخت جرائم را، از شمول بیمه موضوع قانون مذکور، خارج دانسته است.

همچنین ذکر این نکته خالی از لطف نیست که در دنیاى امروز به دلیل فراوانى وسایل نقلیه موتورى و گستردگى تصادفات و خسارت هاى مالى، بدنى و جانى و عدم جبران بسیارى از خسارت ها به وسیله راننده و متصدى وسایل موتورى، قانونگذاران در برخى کشورها دو مسئولیت کیفری و مدنی را تفکیک کرده و مسئولیت مدنى را بر عهده مالک نهاده اند تا از یک سو، زیان هاى وارد شده جبران گردد و از سوى دیگر، مالک وسیله نقلیه نیز مسئولیت پذیر باشد.^[۳۷]

بند چهارم: تفکیک بین مسئولیت موضوعی اشخاص

نظریه دیگری که در این مورد بیان شده، از این لحاظ که قائل به تفکیک بین مسئولیت موضوعی اشخاص است بر دیگر نظریه ها برتری دارد. . ماده ۱ قانون جدید چنین مقرر می‌دارد: «کلیه دارندگان وسایل نقلیه موتوری زمینی و ریلی اعم از این که اشخاص حقیقی یا حقوقی باشند مکلفند وسایل نقلیه مذکور را در قبال خسارت بدنی و مالی که در اثر حـوادث وسـایل نقـلیه مذبور و یا یـدک و تریلر مـتصل به آن ها و یا مـحمولات آن ها به اشخاص ثالث وارد می‌شود